Aidiyet Duygusu
Zaman geçtikçe kendimi hiç bir yere ait hissedemiyorum.Sanki hep olmadığım yerlerde yaşamımı sürdürsem her şey daha güzel olacak,daha mutlu olacakmışım gibi gelirken her seferinde bunun bir yanılgıdan ibaret olduğunu fark etmem gecikmiyor.Gitmek istediğim yerlere varınca işte diyorum burası tam bana göre mutluluk şimdi bir adım ötemde .Tanıdığım ,konuştuğum,aynı masada oturduğum insanlardan birer birer uzaklaşmanın daha iyi hissettireceğini düşüyor ve bunu yapıyorum da.Bir süre sonra etrafıma dönüp baktığım zaman ben ne bulunduğum şehirden ne de yanımda ki insanlardan kaçıyorum.Kaçmak istediğim zihnimdeki düşünceler.. Nereye gidersem gideyim kiminle arkadaşlık kurarsam kurayım zihnimden kaçışım mümkün değil.Daha sonra düşündüm çoğu zaman elimizde olmayan şeyler hayatımıza yön veriyor.Ben de kendime yeni uğraşlar bularak zihnimde ki düşüncelerden bir nebze arınmaya çalışıyordum. Yoksa zihnimde ki düşüncelerin içinde kaybolup gidecektim.Yazmaya verdim düşüncelerimi,yaşadığım olumsuzlukları.Tamamen geçmiyordu ben bir bunalım evresindeydim ama yavaş yavaşta olsa geçecekti..Yaşantımın içinde elbette kötü dönemlerden geçmiştim ve geçecektim de ancak kuyunun dibinden tırmanarak çıkmak yine bana kalmış bir şeydi.Derslerime odaklandım ,kendim için neler yapabilirim diye düşündüm her şeyi en ince ayrıntısına kadar ele aldım.Bunun sonucunda birinci dönem yerlerde olan ortalamam ikinci dönem ise;ortalarda bir yere yükseltmiştim .Bunu yaparken hedefim Erasmus için çabalamaktı.Ve Erasmus'a gidecek ortalamayı elde etmiştim. İngilizce'm zaten iyi düzeydeydi. Şu an ki hedefim ise  İngilizce'yi çok iyi düzeylere getirerek Erasmus'a gidebilmek. Aidiyet insanın içinden gelen bir duyguymuş.Şehir,kişi farketmiyor..
Kahraman Miçolar / Film Önerisi-Animasyon

gulsengoren
19 Haziran 2019
Sonun Sonsuzluğu

eceakdogan08
18 Haziran 2019
Mezuna Kalmak - Yks'de 2. Yıl

eneserol501
17 Haziran 2019